ทองย้อย ๑๘ กะรัต

  เมื่อวาน...อยู่ๆความรู้สึกก็แตกเป็นเสี้ยวๆ เหมือนเรายืนส่องกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นตลอดทั้งตัว แล้วกระจกบานนั้นก็แตกกระทันหัน ...ตรงหน้าไม่มีเงาของเราอีก ...มองไม่เห็นตัวเองไปชั่วขณะหนึ่ง ...ตกใจ ...กลัว

  เอ๋ยออกจากบ้าน ทั้งชุดนอนตอนบ่ายกว่าๆ...หยิบกระเป๋าใส่เศษเหรียญกับหนังสือหนึ่งเล่มติดมือไป ขึ้นรถเมล์สีฟ้า-ขาว...ไม่รู้เหมือนกันว่าปลายทางคือที่ไหน เพราะไม่คุ้นตากับรถเมล์สายนี้เลย เอ๋ยเลือกนั่งติดหน้าต่าง ลมแรง สบาย มองข้างทางไปเรื่อยๆ...

  ไม่นานมานี้ เอ๋ยถามเขาว่า...ชอบสีอะไร...เขาตอบ และถามกลับมาที่เอ๋ย อืมม... เอ๋ยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองชอบสีอะไร หลายคนถามมาก็ตอบไปส่งๆ ตอบไม่เหมือนกันเลยสักที ลมพัดแรงๆชวนเคลิ้มแบบนี้เอ๋ยก็เลยตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจังว่า อีเอ๋ย ...ตกลงมึงชอบสีอะไรวะ <<<
...ชมพูเลือดหมู...
ชอบสีนี้นะ...คิดอย่างจริงจังแล้ว ต่อไปนี้ใครถามก็จะตอบว่า...สีชมพูเลือดหมู

  ช่วงนี้ของปีที่แล้ว เพื่อนคนหนึ่งคิดฆ่าตัวตาย... มันโทรมาร้องไห้ฟูมฟายว่าผู้ชายคนที่มันรักทิ้งมันไปแล้ว หลังจากที่มันให้เขาหมดแล้วทุกอย่าง ...จำได้ว่าตอนนั้นเอ๋ยก็ไปหามันอย่างด่วน แต่ปลอบใครไม่เก่ง ได้แต่นั่งเป็นเพื่อนมันที่ร้องไห้ และค่อยๆเก็บของมีคม ของอันตรายออกไปจากระยะสายตา ถ้าลองคิดดู...ไม่มีประโยชน์ คนที่อยากตาย...แค่เขาไม่ยอมหายใจเอาอากาศเข้าไป เขาก็ตายแล้ว ศพสวยด้วย... 
  มันพูดไม่หยุดว่ามันอยากตาย เอ๋ยก็ดูออกว่ามันคงอ่อนแอจนถึงที่สุดแล้ว "แก...อยากเป็นแผลดำในหัวใจผู้ชายคนนั้น หรืออยากเป็นแผลสดในหัวใจพ่อแม่ กันแน่?...ผู้ชายคนนั้นร้องไห้ให้แกอย่างมากก็สามเดือน พ่อแม่แกจะร้องไห้ไปทั้งชีวิต...ไปบริจาคดวงตากันมั้ย...เสร็จแล้วไปเสริมสวยกัน...แล้วจะเอายังไงต่อก็แล้วแต่แกนะ"
  ...มันยอมทำตาม แต่การบริจาคดวงตาต้องใช้เอกสารอะไรหลายอย่าง และต้องขอความยินยอมจากครอบครัวด้วย ระหว่างที่มันวุ่นวายเรื่องเอกสารอยู่เป็นอาทิตย์ เอ๋ยกับมันก็ไปเสริมสวย...พอสวยขึ้น ก็กินอิ่ม ยิ้มบ่อย
...แค่ถ่วงเวลาให้มันรอ...ความเข้มแข็งที่กำลังเดินทางมา...

  รถสุดปลายสายที่หมู่บ้านนึง ...ไม่รู้ชื่อแต่เห็นทางรถไฟด้วย เห็นภูเขาด้วย ...ชุมทางเขาชุมทอง...ป้ายมันบอกอย่างนี้ เอ๋ยชอบไปเที่ยวทะเล เคยถามเขาว่าชอบไปเที่ยวที่ไหน เขาตอบว่าชอบภูเขา ป่า เอ๋ยบอกว่าชอบทะเล เขาบอกว่าตลอด 24 ปีที่ผ่านมา เขาเคยไปทะเลแค่ครั้งเดียว...เป็นสถิติที่น่าตกใจมากสำหรับเอ๋ย

  รถคันเดิมจะวนกลับเข้าไปในเมืองอีกครั้ง...เอ๋ยลงจากรถมาซื้อขนม แล้วกลับขึ้นไปนั่งที่เดิม...นึกเสียใจที่ไม่ได้หยิบโทรศัพท์มือถือมา หลายๆอย่างที่ผ่านตาเลยได้แต่จดจำในสมอง ไม่มีรูปถ่าย

  ขากลับมีแม่ลูกคู่นึงมานั่งข้างๆ เด็กนั่นก็ดื้ออย่างกับอะไร อ้อนแม่จะเอาถั่วลิสงที่ขายบนรถ ...อยากอายุน้อยกว่านี้ซัก7ปี จะได้อ้อนขอเงินแม่ซื้อของที่อยากได้อย่างสะดวกใจ (อยากได้กล้องโลโม่) ...แต่ก็อยากอายุเยอะกว่านี้ซัก7ปี เวลาที่เดินออกจากบ้านแล้วแม่ถามว่าไปไหน กับใคร ไปทำอะไรและจะกลับเมื่อไหร่...สับสนกับตัวเอง

  บางทีสิ่งที่สำคัญก็ไม่ใช่จุดหมาย...
  ไม่ใช่ปลายทาง...
  แต่คือ "ระหว่างทาง" นะ

ปล. ธีมบล๊อกนี้เป็นธีมเลียนแบบ wordpress.com
          เกี่ยวกับตู้แดงๆ 58130 ...รหัสไปรษณีย์ ปาย แม่ฮ่องสอน ค่ะ
          นั่งอยู่ดีๆก็รู้สึกว่างเปล่า...คุณเคยเป็นมั้ย?